اولین نفس و که می دم تو و بعدش بیرون احساس می کنم اَه چه مزه بدی داره! تلخه . نَفَس بعدی رو سریعتر می کشم و سعی می کنم عمیق تر باشه و بعدش پوووفف . می دم بیرون ، بازم تلخه . فکر می کنم واقعا مردم هم خلن ها ! یذره صبر می کنم و بعد انگار که حتما باید تا ته دیوونگی برم پُک بعدی رو می کشم . دودی داره ها ! شیشه رو می دم پایین . دستم رو فرمونه و دارم اتوبانی رو می رم که طولانی تره. به اندازه یه دونه تا بفهمم که جریان چیه !

تو پک سوم یا چهارمم و می بینم که سرش پودر شده ، جاسیگاری رو می کشم بیرون و سرشو چندبار می زنم به لبه جاسیگاری. ناشیانه وکورمال کورمال آخه چشمم به جلو و ماشیناست !‌

سعی می کنم هر دفعه نفسهای عمیق تری بکشم ، حتی یکدفعه انقدر عمیق که به سرفه می یوفتم وچشمهام هم یکم میسوزه . زبونم مزه گسی می ده ، مزه گس عجیبیه! به این فکر می کنم که برخلاف وقتی که خاموشه و بو و مزه شیرینی داره (آخه نوعش Sweet اِ) وقتی روشنه و داری دودشو می دی بیرون اصلا خوشمزه نیست. مزه دود می ده، نمی دونم چرا انتظار داشتم دودش مزه شکلات بده.

به ته اتوبان می رسم اونجایی که می شه دور زد و برگشت. دیگه خیلی بدمزه شده ، به آخراش رسیده. یه پک عمیق می کشم، انگار که بخوام تو آخرین لحظات مرگش ازش به زور بکشم بیرون که راز این همه عشق و علاقه چیه ! فایده ای نداره من از این چیزی سر در نمی یارم می زنم کنار و تو جاسیگاری خاموشش می کنم. زبونم هنوز مزه گسی می ده......

فردا بعد از ظهر وقتی که ناراحتم و عصبانی و احساس دپرسی می کنم ، یاد مزه گس زبونم می یوفتم. هنوزم اون مزه رو کم و بیش احساس می کنم . حسی یواشکی ته گوشم می گه دپرسی با مزه گس ارتباط معکوس داره . این بیاد اون می ره . می رم بیرون که تو اون اتوبان درازه یه دوری بزنم ، فقط به اندازه یکی ....

مدت زیادی بود که اینجا بود ، کارهای زیادی با هم کردیم . خندیدیم، رقصیدیم، شعر خوندیم، شکلات خوردیم، وبلاگ زدیم ، وبلاگ نوشتیم ، حرفهای قشنگ زدیم با دوستامون رفتیم بیرون ، کافی شاپ ، قهوه فرانسه ، درگوش هم پچ پچ کردیم ، سربه سر بقیه گذاشتیم ، یه عالمه رانندگی کردیم ، یه عالمه حرف زدیم ، رفتیم پیاده روی تو ولنجک ، کتاب خوندیم ، شریعتی رو پیدا کردیم، جبران خلیل جبران رو خوندیم ، شبای تنهایی همو بغل کردیم ، گریه کردیم ، عصبانی شدیم اوه ه ه و یک عالمه کار بزرگ و کوچیک دیگه که می شه انجام داد ، همه رو انجام دادیم. ولی خب دیگه رفت . یه دفعه دلش گرفت وگفت باید برم. همونطوری که یه دفعه اومد و گفت باید بمونم ! خب اونم خونه زندگی داره کلی فک و فامیل و دوست و آشنای دیگه داره که من نمی شناسم . باید بره به اونام سر بزنه .
با هر کدوم از اونام بخواد نصف این مدت که با من بوده ، باشه من دیگه حالا حالا ها عشق و نمی بینم. نمی گم نمی شه بدون عشق زندگی کرد ، می شه! زندگیه آروم تری هم داری. ولی آدم که یه بار با عشق دوست شده باشه ، هر چند مدت یه بار وقتی نباشه ، دلت براش تنگ می شه. دلت می خواد اینجا بود، باز می شستی باهاش قصه می بافتی.قصه هایی به لطیفی کارتونای خارجی که بچه بودیم نشون می داد ، به راحتی یه گپ دوستانه با آدمهای صمیمی و به زیبایی بغل کردن خواهرت وقتی احساس می کنی خیلی دوستش داری .
فکر کنم اونم دلش برای آدما تنگ می شه آخه می گن دل به دل راه داره . چون هیچ وقت خیلی ازت دور نمی شه ، اگه پیش خودت نباشه ، می ره پیش یکی از دوستاش که دوست نزدیک تو ام باشه. اونوقت تو بتونی ببینیش ، احساسش کنی و از دور مواظب رفتارو حرکاتش باشی .
یه روزم دوباره می یاد سراغ تو ، وقتی وقتش شد و دوباره باید می یومد . اونوقت می یاد ...
حالام رفته ، خیلی دور نشده اومده سراغ دوستام. پیش اوناست و با اونا اینور اونور می ره . اونا می یان برای من تعریف می کنن من از حالش خبر دار می شم . می گن حالش خوبه و هنوز شور زندگی می آفرینه !هنوزم یه دلیل برای زندگی ، یه دلیل برای لبخند ، برای دوست داشتنه . هنوزم دلیل شجاعته ، دلیل کارهای بزرگ و هنوزم حد نهایت ِ .
انشاءالله هر جا که هست سالم و سلامت و پاک و صادق باشه !
خوش بگذره!

پ. ن : مطلب از وبلاگ قدیمیمه اما هنوز ترو تازه است 18 نوامبر 2004

فعلا همین ! عیدتونم مبارک !